Wieżowiec z dziedzińcem
Siedzę w "moim" pokoju w mieszkaniu na ósmym piętrze wieżowca. Jest to dość mały pokój z pomalowanymi na biało ścianami. Pod jedną z nich stoi stary tapczan z obiciem w brązowo - żółty kropkowany deseń oraz ciemnobrązowe biurko, takaż szafa oraz półka powieszona na ścianie. Odgłosy z pokoju obok oznaczają, że właśnie przyjechali babcia z wujkiem. Rozmawiają o czymś z ojcem. Ubieram kurtkę zimową, wychodzę z mieszkania i wchodzę na wyższe piętro. Tam w jakimś ciasnym korytarzyku jest przejście do piwnicy. Piwnica wygląda jak moja prawdziwa piwnica - dwa małe pomieszczenia, w jednym piec i węgiel, w drugim mnóstwo słoików z jakimiś prehistorycznymi przetworami. Odpalam papierosa. Z pomieszczenia ze słoikami wychodzę na dziedziniec. Jest to placyk "otoczony wieżowcem", na który można się dostać tylko przez piwnicę. Palę sobie spokojnie. W galeryjce stworzonej przej korytarz na parterze widzę parę jakichś staruszków. Łypią na mnie nieprzyjaźnie spode łba i idą dalej, znikając z pola widzenia. Dopalam papierosa i wracam na górę, tym razem windą. Wysiadam na piątym piętrze i wyglądam przez okno. Staruszków nigdzie nie widzę. Pogoda jest brzydka - szaro, wilgotno i wieje zimny wiatr. Wchodzę na moje piętro i otwieram drzwi do miezszkania. Wchodzę do mojego pokoju i wieszam kurtkę na haczyku wkręconym w białą ścianę. Zza kafloka wyłania się babcia. Weszła do mojego pokoju, wyściskała mnie i mówi, że przywiozła mi suchą kiełbaskę, ser żółty oraz najlepszą cebulę. Mówi mi, że mam to odliczyć od tych dwustu dziewięćdziesięciu złotych, co mi daje co miesiąc. Kładzie fakturę za wspomnianą żywność na moim biurku. Przychodzi wujek i oznajmia, że mam ich odprowadzić do piątego piętra. Schodzę z nimi i po powrocie zastaję ojca siedzącego przy moim biurku. Właśnie odjął w słupku artykuły z faktury od dwustu dziewięćdziesięciu złotych. Oczywiście obliczenia zapisał na fakturze. "Z babcią jesteś już ozliczony, ale mnie musisz kupić jeszcze piwo" -powiada.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz